Nei, ég vil ekki svona pólitíkusa
Ég fékk eins póst og þessi kjáni bloggar um hér sendan í pósti í dag, um hetjuna John Howard og hugrekkið sem hann sýnir gegn ofurefli múslimskra öfgaafla sem vilja leggja samfélag okkar í rúst. - Ég svaraði þeim sem sendi mér póstinn á þennan hátt:
Nei heimurinn þarfnast ekki svona leiðtoga, sem magna upp vandmál en leysa þau ekki.
Athugasemdir þessar eru gerðar við ræðubút sem sagður er vera af vörum Johns Howards, fyrrum forsætisráðherra Ástralíu og fékk sendan í fjölpósti laugardaginn 12. apríl 2008.
Í fyrsta lagi get ég ekki annað en hlegið að þeim grundvallarforsendum sem Howard gefur sér í þessari skammarræðu. Að Ástralía sé land byggt af fólki sem leitað hafi frelsis er sérstaklega athyglisvert í ljósi þess að hún er fyrst byggð fólki sem missir frelsi sitt og tækifæri til mannsæmandi lífs með komu þeirrar yfirstéttar sem þar ríkir í dag. Ríkisstjórn Ástralíu hefur í gegnum tíðina gerst sek um margföld mannréttindarbrot í garð frumbyggja álfunnar og það er aumkunarvert að hlusta á stjórnmálamenn sem vilja ekki viðurkenna það. Í annan stað er frelsishugmyndin spaugileg í ljósi þess að fyrstu innflytjendur Ástralíu voru fluttir þangað beinlínis í þeim tilgangi að svipta þá frelsinu. Sögufrótt fólk ætti að vita að Ástralía gegndi hlutverki fanganýlendu fyrir Bretland nokkuð fram á 19. öld.
Það er sömuleiðis ömurlegt að sjá hversu mikinn stuðning þessi pólitíkus virðist hafa, ef marka má fjölpóstinn. Howard segist vera dauðþreyttur á að þurfa hugsa út í hvort orð hans og gjörðir móðga hinn eða þennan, spyrja mætti á móti af hverju hann finni fyrir þörf til að móðga? Hann og hans líkir gera út á að magna upp vandamál, auka á tortryggni, stuðla að fordómum og hræðslu. Nefnilega, að róa á klassísk mið öfgastjórnmála, hræða og æsa kjósendur í lið mér sér. Í öllum látunum og múgsefjuninni gleymist að spyrja, við hvað eigum eiginlega við að vera hrædd?
Íbúar Ástralíu eru rétt rúmlega 20 milljónir. Þar af eru tæplega 68% kristnir, yfir 15% eru skráðir trúlausir, tæp 13% eru óskilgreind, 1,6% eru búddistar, og einungis 1,5% múslimar (Sjá: http://geography.about.com/library/cia/blcaustralia.htm) – Í skemmtilegum samanburði má nefna að gyðingar í Þýskalandi voru um 0,5% af heildarmannfjöldanum rétt fyrir 1933, muni ég rétt. – 1,5% af 20 milljónum samsvarar um 300.000 manns. Eflaust eru einhver þessara 300.000 kolklikkaðir, ofbeldismenn, afturhaldsseggir, illa lyktandi og eða hrokagikkir, rétt eins og við eigum fjölmarga þess konar einstaklinga í okkar 300.000 manna samfélagi á Íslandi.
En við hvað segist Howard vera hræddur? Hann bendir á að Ástralar tali fyrst og fremst ensku og gefur í skyn að innfluttir kvörtunarseggir vilji breyta því. Einföld stærðfræði segir okkur að ómögulegt sé fyrir 2% minnihluta að gera nokkuð slíkt. Nær allir Íslendingar tala ensku með hreim og eru ekki einir um slíkt á heimsvísu. Það er þekkt staðreynd að fyrstu kynslóðar innflytjendur koma aldrei til með að tala eins og innfæddir, og því er skilyrðislaus krafa um slíkt ósanngjörn. Sagan hefur líka sýnt okkur að annarar kynslóðar innflytjendur ná lang flestir góðum tökum á tungumáli samfélagsins á hverjum stað.
Howard segir flesta Ástrala trúa á Guð. Það gera trúaðar múslimar líka, meira að segja sama Guðinn, þó hann sé einn í þeirra útgáfu en ekki þríeinn. Guðræknir kristnir Bretar stofnuðu nýlenduna sem síðar varð Ástralía, það var á 18. öld. Síðan þá hefur mikið vatn runnið til sjávar og eðli ríkisvalds tekið umtalsverðum breytingum. Í flestum vestrænum löndum eru ríki og trú aðskilin og ég veit ekki betur nema það sé sæmileg sátt um það í þeim flestum. – Það má spyrja sig hvað Howard eigi við þegar hann segist vilja sýna hina kristnu sögu landsins á veggjum ástralskra skóla. Vilji hann fræða börn um sögu landsins er það skiljanlegt, þó veggirnir séu kannski ekki heppilegasti miðillinn til þess. Vilji hann hins vegar í krafti 68% kristins fylgis gera ástralska skóla kristilega þá þykir mér hann vera kominn ansi langt á afturhaldsleið. Hugmyndafræðin að vilja innleiða kristindóminn í skólana á nýjan leik á ansi mikið sameiginlegt með hugmyndinni um samfélag Sharia laga, og þær ganga báðar þvert á þær hugmyndir sem við höfum flest um trúfrelsi og önnur almenn mannréttindi.
Að aðskilja ríki og trú er ekki það sama og að afnema allar leifar um kristni (eða íslam). Í því felst heldur engin árás á kristni. Hvað er að kristni og kristnum gildum, er kannski spurt á móti, og svarið við því er einfalt: Þau eru ekki allra. Trú er manns einkamál, en ríkið er aftur á móti okkar allra. Vert er einnig að ítreka að menn geta verið dyggðugir án þess að vera kristnir, rétt eins og menn geti verið dyggðugir án þess að vera múslimar, þótt annað megi skilja af sumum kristnum. Hið öfuga á einnig við, múslimar eru síst alltaf dyggðugir og sagan sýnir okkur berlega að kristnir menn eru það ekki heldur.
Howard segist ennfremur muni samþykkja trú „þessa fólks“ og siði og spyrja ekki nánar út í þau málefni svo fremur sem að fólkið lifi við þá voru fyrir í Ástralíu í sátt og samlyndi. En á sama tíma hann bendir hann hinum nýju ríkisborgurum á að þetta sé ekki þeirra land eða þeirra ríki. Howard hvetur þá, sem eru honum andsnúnir til, að nýta sér hið stórkostlega ástralska frelsi – freslið til að hypja sig. Spyrja mætti hvers vegna forfeður Howards hafi ekki nýtt sér þennan rétt um árið 1800, þegar þeir voru í minnihluta, þegar þeir höfðu annað gildismat og þegar þeir voru annarar trúar en meirihlutinn í kringum þá?
Það sem Howard virðist ekki skilja er að jafnrétti borgaranna snýst um að allir hafi sömu réttindi og að kerfið verndi þessi réttindi. Howard telur aftur á móti að jafnréttið felist í því að menn þurfa að verða nákvæmlega eins og hann sjálfur til þess öðlast þessi réttindi. Þar er Howard hreinlega á villigötum og slíka pólitíkusa vil ég ekki sjá.
P.s.
Til gamans má geta að Howard er ekki vinsælli í Ástralíu en svo að hann, sem sitjandi forsætisráðherra, náði ekki kjöri í síðustu þingkosningum.
P.p.s.
Neðst í póstinum var ég beðinn að framsenda skilaboðin væri ég sammála þeim. Það er ég ekki. Ef þið eruð sammála mér megið þið gjarnan segja mér það.