Frumlegur titill, yes Bob.
Hmmm… hvernig skal byrja þessi síðustu færslu fyrsta árs þessa bloggs? Jú, með því að benda á að bloggárið er ekki búið. Ef ég man rétt byrjaði ég í lok mars, og þess vegna er árið aldeilis ekki liðið. Nei nei.
En í heimi skemmtilega fólksins, sem ég tek þátt í endrum og eins, þar eru áramót, og því vel til fallið að þakka fyrir liðið og svo auðvitað að blaðra. Það er sjaldan illa til fallið að blaðra, ef að ég sé um blaðrið. Sumir eru sko miklu leiðinlegri í blaðrinu en ég.
En já, smá tilkynning í leiðinni. Celtics barasta kjöldregnir af leiðinlega liðinu úr mýrinni í New Jersey, og það í beinni útsendingu á þeim annars ljómandi jóladag er systir mín átti barnið. Jæja, það var ekki hægt að fara fram á mikið meira þann daginn en þann dreng, sem ég sá einmitt aftur í fyrradag. Þá leit hann sko ekki út fyrir að vera 4 daga gamall skuliði vita. Nei, minn maður er stór og fullorðinslegur (annað en ég).
Svo hefur Boston tapað tveimur leikjum eftir þetta jóladagsklúður, enda er Antoine með magakveisu. Hver er enda orsökin fyrir vandræðunum núna? Jú, stirð sókn. Og hver hefði geta komið henni almennilega í gang? Jú, Kenny. Og það finnst Eric Williams líka. Hvar ertu Kenny!?!?! Komdu aftur! (Um að gera að fá Seattle til að leysa hann frá störfum svo við getum fengið hann sem fyrst, annað gengur ekki).
Annars hef ég fulla trú á því að Boston nái sér á strik mjög fljótlega.
Og hvað í kvöld? Ég reikna nú með að gera eins og bróðir minn, sem er sko svo sannarlega bróðir minn (hef reyndar aldrei skilið fólk sem finnst hann agalega skemmtilegur en ég aftur á móti hundleiðinlegur, en það fólk er til furðulegt nokk. Sérstaklega í ljósi þess að ég veit ekki til þess að nokkrum manni þyki ég skemmtilegur en Skúli að sama skapi ekki. Enda væri það bara fáránlegt. Hvaða fífli myndi ekki þykja Skúli skemmtilegur (og þal. í leiðinni ég)), og láta það ráðast þegar að því kemur.
Ég mun gera eitthvað skemmtilegt. Td. borða góðan mat hér á Vesturgötunni.
Hitti svo GAK og Fisk, þeas. Gunnar Andreas Kristinsson og fjölskyldu, á tónleikum L’amour fou í Iðnó í gær. Þeir voru hin besta skemmtun, takk fyrir Tutti. Var svo boðið af stórvini mínum til 11 ára heim til pabba hans í Þingholtsstrætið, hvar ég kom inn í fyrsta skipti. Það var mjög ánægjuleg kvöldstund sem ég átti með “hinni” fjölskyldunni hans, svo átti hann líka afmæli, seinastur okkar strákanna til að verða 26 ára. Ekki seinna að vænna, enda verður Hjalti 27 eftir 5 daga. Til hamingju Hjalti.
Og til hamingju með þetta barna- og óléttuár þið öllsömul. Vonandi verður næsta ár jafn ágætt. Já, var þetta ekki bara ágætt?