Já, góða kvöldið, eða daginn, eftir hentugleikum.
Ég held ég hafi nóg að segja. Byrjum á gærkvöldinu. Það var hið ánægjulegasta. Herra Gunnar barasta vel útlítandi, mjög spenntur yfir því að ég hafi keypt Purple Rain á DVD, reykti lítið af vindlum (einn), drakk mjög hæfilega mikið og var almennt skemmtilegur. Þá var Vignir einnig hið fínasta companý, drakk sömuleiðis hæfilega, en mikið getur maðurinn reykt. Mig reyndar hálf langaði í þessa brasilísku vindla hans líka, en þar sem ég hefði ábyggilega túlkað öll þau óþægindi sem af púinu hefðu hlotist sem veikindavísi og ofnæmi, var kannski eins gott að ég lét þá algerlega eiga sig.
Svo kom Guðrún Hrund, sem þáði einn bjór, og var í ágætu skapi, þar til í ljós kom að Gunni ætlaði ekki að vera samferða henni heim. Varð ég vitni að frekar spaugilegu og mjög þöglu rifrildi þeirra hjóna (enda væri fáránlegt að Gunnar myndi taka á svona “vandamálum” með nokkru öðru en frægri silent treatment). Á endanum fór Guðrún ein, en stemmingin var ekki alveg söm eftir þetta. Vignir endaði á að installa fyrir mig DC++, og það veit aldrei á gott í partýi ef fólk er komið í tölvu. Ég er kannski bara svona gamaldags.
Og þetta skrifaði ég líka í morgun, í örlítið lengri útgáfu. En svo asnaðist ég til að svara heimilisímanum mínum nýja mitt í miðju internet sambandi, áður en ég ýtti á takkann “skrá”. Mikil mistök. Smásían mín er sko ekki tengd og rofnaði því samband mitt við internetið, og auk þess var símsamband með versta móti.
Það var annars Pabbi sem var að hringja í mig, en hann hafði samþykkt að gera mér heilmikinn greiða. Sækja mig og þvottinn minn, bíða eftir mér á Vesturgötu meðan ég setti í vél, og keyra mig svo uppí Stórholt hvar ég ætlaði að setjast að við rannsóknir á Ísraelsferð kórsins 1977. Það urðu hins vegar allmiklar tafir á þessu öllu saman, og fannst mér þær hálf draugalegar framan af. Ég nefnilega mundi, eftir að bíllinn var lagður af stað, að ég hafði gleymt lyklunum að Stórholti. Því var snúið við og ég hljóp inn að sækja þá. Notaði einnig tækifærið og henti einni skyrdollu, fór út og lokaði á eftir mér og fattaði síðan, fyrir hálfgerða tilviljun, að ég væri ekki með lykilinn á mér. Fór inn og leitaði, og leitaði, og leitaði. Í ruslapokanum (með vindlastubbum og sítrónuberki, oj bara), á gólfinu, á borðum, undir dóti &c. Og hvergi fannst lykillinn. Verst var að ég mundi eftir að hafa tekið hann, en ekki að hafa lagt hann frá mér, enda var ég líka bara inni í circa 10 secúndur. Svo náði ég í Pabba til að hjálpa mér að leita, og var á endanum farinn að halda að ég væri annað hvort búinn að missa vitið, eða draugur væri að verki. Svo hafði ég loksins fyrir því að hrista einn skóinn minn, og þá var lykilinn í honum. Hafði hann þá dottið inní hann, ekki gefið frá sér hljóð, því skórinn er mjúkur, og úr hælnum hafði lykilinn skoppað fram undir tá, og þannig farið í felur. Ég var voða feginn þessu veseni loknu. (og nei, ég var ekki að nota þetta skópar er lykillinn datt ofan í það).
Svo var vinnudagurinn duglegur, en afköst að sama skapi ekki mikil. Oxymoron? Kannski. Ég veit bara ekki hvernig ég ætti að gera þetta öðruvísi. Nú hef ég barasta fengið ágætis dóma fyrir ritstörf mín í gegnum tíðina, og því finnst mér hálf kjánalegt að fara skipta um aðferð núna er fyrst reynir verulega á. En hvað á ég að gera, þegar ég hef rétt tæpa tvo mánuði til að skrifa hálfa bók, og þegar ég kemst yfir eina möppu, af fimm, í einum kassa, af amk. 40? Það gefur augaleið að ég verð að gefa talsvert í, en mun þá ekki yfirsýnin yfir efnið glatast? Mun þá ekki öll umfjöllun verða þeim mun yfirborðskenndari og uppfull af hinum ýmsustu klisjum? Ég bara spyr. Uss! Ég vil hafa þessa bók í tveimur bindum.
Svo fór ég í mat til Lúlla og Lailu áðan, grillaði með þeim pylsur, og drakk cóke, og horfði svo á einhvern mesta gúrkufréttatíma sem ég man eftir. Ísafoldarprentsmiðja vill fá að prenta símaskránna! Wow! Stop the presses, we have a winner.
Hélt síðan áfram í vinnunni eftir matinn, og endaði kvöldið með að vinna upp vinnudagbókina Bjargvætta. Nú á ég bara eftir fjórar færslur til að komast að núinu. Svo get ég látið Herstein fá bókina, vitandi það að kraftaverk þurfi til að hann skrifi nokkuð. Be! Að endingu mun ég hlæja hæst, því að það verður svo feykinóg til að heimildum um mig og mitt líf, að ævisagan mun þurfa að vera í fimm bindum. Vill einhver skrifa hana?