Yes kids, einn heima og ekki að kenna.
Veiktist nokkuð illa af kvefi um helgina og fór algerlega með röddina á hljómsveitaræfingu í gær. Vaknaði í morgun slímugur, sár og algjörlega ómögulegur til tals og ákvað að skynsamlegt væri að spara helsta atvinnutækið. Líður enda talsvert skárr núna þar eð ég hef lítið talað, amk. hátt og skýrt. En jú, það er leiðinlegt að vera veikur. Veðrið geggjað, flestir áfangar í örlitlum seinagangi og kærastan niðrí bæ að spóka sig.
Og ég heima máttlítill með sóknarlýsingum.
Öll fyrri plön um rosalega vinnuviku á Lagningardögum fóru fyrir lítið er Anna tilkynnti um heimkomu sína þessa vikuna. Ég náði að afboða mig á árshátíð og fékk bíl lánaðan til Keflavíkur, svo það var allt í ordnung. Fimmtudagurinn var svo ánægjulega heimakær eins og eðlilegt verður að teljast. Föstudaginn þurfti ég aftur á móti að stinga af norður í Borgarfjörð með 40 manna hópi IB-nema. Sú ferð á skilið sér málsgrein.
Ánægjuleg í flesta staði. Dagskráin fór örlítið úr böndunum, kynningar tóku etv. of langan tíma, einhverjir hamborgarar urðu kaldir og klikkað rafmagnskerfi staðarins gerði alla eldamennsku og uppvask mun erfiðari en ella. Verra var samt að sumt fólk lét svefnfrið náunga síns sig engu máli skipta; tók þá afstöðu til hreinlætismála að þau væru alfarið á annarra ábyrgð og voru með fýlusvip á furðulegustu stöðum. Það á sem betur fer ekki við meirihluta nemenda. Og haldið að prebbarnir síðan í fyrra séu ekki bara orðin árinu eldri og þroskaðari í kjölfarið. Hver hefði trúað því? Ways, ég var feginn að koma heim.
Skerjabrautarmatur á miðviku-, laugar- og sunnudag. Helsta dægradvöl þar? Horft á Helgu spila Civ IV, eintakið okkar sem virkar ekki á þessari maskínu þar sem hún er svo gömul. Ljúfsárt, o jú.
Og ef ekki væri fyrir óyfirfarnar sóknarlýsingar væri ég alfarið hamingjusamur.