Nú eru allir (lesist tveir) nemendur búnir að spyrja hvort ég sé Celtics aðdáandi og hvort ég sé ekki glaður í dag. Svörin eru júhú og jú. En við skulum ekki gleyma því að ég var líka glaður þegar gekk aðeins verr. Ég var glaður við hverja stoðsendingu frá Kenny. Ég var afar involveraður í allt Pitino tímabilið, algerlega laust við highlights á netinu. Ég var sannfærður um að Tony Battie væri alveg að verða topp fimm center í deildinni, alltént í hjartanu, og 2002 var ég að springa úr stolti. Og nú er vissulega gaman. Það er ánægjulegt hvað þessi upprisa virðist hafa jákvæð áhrif útí þjóðfélaginu (lesist meðal tveggja nemenda og fréttastofu Stöðvar 2), og það er stuð að halda með eina taplausa liðinu í deildinni. Yes yes. En nú er bara að vona að þessi nýtilkomni áhugi drabbist ekki niður við fyrsta mótlætið. Eg veit að ég mun standa mína Celtics pligt, og vona að þið hin gerið það líka.
Aldrei of seint að byrja halda með Celtics, og Garnett,. Bill Simmons á gott qvót:
„[A]fter admiring [Garnett] in person for five games, my delighted father (a 34-year season ticket holder) revised his “Favorite Celtics Ever” list, bumped Dave Cowens down a spot and named Kevin Garnett “1B” behind Larry Bird’s “1A.” Five games! That’s all it took. I’m going out on a limb and saying this was a good trade.“
Er annars að fínpússa yfirferðina á IB-1 prófunum og renna yfir eldgamlar tímaritgerðir um Hellenismann í fornaldarsögu. Tvær og hálf vika eftir af önninni, nóg að gera.
Og þá byrjar maður fyrst að blogga.