Algjöri kjáninn að hafa ekki splæst á nokkrar evrur til að blogga um hina góðu Ítalíu á meðan dvölinni stóð. Nú blasir við mér nær algerlega óyfirstíganlegt verk. Kannski að punktaform eigi best við:
Á fimmtudegi flugum við um kl. 11 í stað kl. 8. Fyrr um morguninn höfðum við hitt Lec (muna basket á morgun!) sem átti flug til Köben þennan sama morgun. Við höfðum einnig hitt Soffíu og Guðrúnu Túl sem áttu líka að fara til Köben, nema með öðru flugfélagi. Vélin okkar tafðist um þrjá klukkutíma sökum þess að hún spólaði bara á klakanum. Asni sem sat fyrir framan okkur reyndi að vekja farþega til óánægjuskvaldurs og heimtaði “bjór á línuna!” en hafði ekki erindi sem erfiði, blessunarlega. Við komumst þó alltént í loftið og náðum eins og farangur okkar bæði til Frankfurt og þaðan nær beint til Mílanó. Collegur mínar sátu þó eftir með sárt ennið fram á kvöld í Keflavík og fóru aldrei til Ítalíu í það sinnið. Ömurlegt nokk.
Í Mílanó sat ég námskeið í CASi í þrjá daga og fór út að borða þess á milli. Gagnlegt og gott námskeið og svo var ég skemmtilegur að leiðbeinandinn er væntanlega á leið til Íslands til að hitta mig, kannski líka til að skoða land og þjóð. Svo áttum við auka dag í þessari borg og fjárfestum í mörgu gagnlegu, t.d. þremur forláta hnífum og ódýrum camperskóm. Þá sáum við líka gangandi horgrindur, enda í háborg tískunnar.
Á þriðjudeginum, mínum eina eiginlega frídegi óafsakaða, tókum við lest til Bologna og ég gat varla setið kyrr í sæti mínu fyrir spenningi. Það var líka skiljanlegt, þar sem borgin er stórkostleg og hefur engu tapað á síðustu níu árum. Næstu dagar fóru í nostalgíutölt um gamla háskólahverfið, heimaslóðirnar, verslunargöturnar og einstaka veitingastað. Þá hittum við Maurizio minn góða kunningja og hans konu, sem fóru með okkur út að borða tvö kvöld. Fyrra skiptið borðuðum við skinkubakka, sem jafnvel Önnu þótti góður, og hið síðara borðuðum við á La Fattoria norður í sveit. Þar fengu allir pizzu bæði í aðal- og eftirrétt. Skil reyndar ekki hvers vegna eftirréttarpizzur eru ekki algengari en raun ber vitni. Þunn, heit og bragðgóð baka með kremi og skógarberjum, what’s not to love? Og já, þá keyptum við mandólín frá árinu 1945, það í fer í sístækkandi hljóðfærasafn okkar.
Á laugardeginum skelltum við okkur í hálfsdagstúr til Ravenna, því öllum Ítalíugestum er jú skylt að sjá heimsins næst flottustu mósaíkmyndir. Síðan héldum við aftur til Mílanó til að gista á miður smekklegu hóteli Monopole (lesið umsögn mína á bookings.com) og síðan komumst við heim í gegnum Frankfurt á nýjan leik. Allt í allt dúndurferð og -stuð.
[NBA viðvörun]
Boston vinnur og vinnur án Garnetts og hefur svo tapað fyrstu tveimur leikjunum (tæplega) eftir hann snéri til baka. Uss og uss. Svo eru stór trade í gangi í vestrinu. Lakers fá Gasol gefins (oj bara!), og Suns og Mavericks ná sér í gamlar stjörnur í miklu gambli til að vinna núna en ekki á morgun. Sérstaklega finnst manni það skrýtið að ná í Shaq, frekar en t.d. Gasol. Kidd skiptin geta þó gert góða hluti tel ég.
En já, nú eru sum sé þrjú lið (Boston, Phoenix, Dallas) sem hafa fórnað æsku fyrir vinning núna. Spælandi að aðeins eitt lið getur unnið titil.
[NBA lokið]
Svo er fullt að gerast annað. Árshátíð, IB ferð, kennsla… undirbúningur kennslu. Bless.