Sá fyrsti síðan 1986, það var um það bil sem ég tók eftir þessari góðu íþrótt.
Fyrstu úrslitin sem ég horfði á voru 1993, þá byrjaði ég að fylgjast með gengi Boston í Mogganum, engar leiklýsingar notate bene, bara úrslit. Þeir töpuðu oft. Man eftir að hafa verið mjög hneykslaður á stefnu liðsins að signa Dominque Wilkins árið 1994 og að hafa reynst sannspár í þeim efnum.
1997 fann ég Boston Globe, það var vorið sem Pitino tók við. Man það enn, Chauncey Billups og Ron Mercer, “our backcourt of the future.” Walker skoraði 49 stig á Chris Webber, þá hjá Washington Bullets. - Í morgunsárið kíkti maður á síðuna til að lesa um leik gærdagsins, sem oftar en ekki var tap. Pitinotímabilið var það versta, því lauk 2001.
Paul Pierce kom árið 1998, hann er einn eftir frá liðinu 2004, muni ég þetta rétt. Fyrst var hann dáður í Boston, enda fáránlega góður miðað við 10. pick (hinir góðu úr því drafti voru Nowitzki og Vince Carter), en svo þegar Walker fór frá Boston og Pierce varð eina stjarnan (2004), og B lið Ameríku gekk illa á heimsmeistarkeppninni 2002 með Pierce í fararbroddi, þá fór fólk að tala illa um hann. Óskiljanlegt.
Svo vann hann í kvöld, grænn nr. 34. Frábær sería og MVP. 34 fer upp í rjáfur, það er engin spurning.
Og Garnett, leikmaður sem ég hef dáðst að af krafti síðan ég sá hann spila í Minnesota og í raun lengur en það. Hann er tilfnningaríkur keppnismaður sem spilar körfubolta eins og hann verður best spilaður. Þannig er það bara. Að hann hafi setið undir “unclutch second banana” dissi er fáránlegt. Nú er vonandi að menn hætti að tala niðrandi um hann.
Allen þekkti ég minnst, en hef þó kunnað vel við hann síðan ég sá hann dubbaðan á ítölsku í He got game og spila með mjög skemmtilegu Milwaukee liði 2001 (ásamt Cassell). Það að hann og Kaupajárnið séu óvinir skipar honum kirfilega í góðu bækurnar mínar. Hann var líka rosalegur í kvöld. Það talar enginn um hann núna eins og gert var í seríunni á móti Cleveland.
Þá var Rondo stórkostlegur í kvöld, það var hann sem vann þennan leik (Pierce vann fyrstu þrjá). Þvílík vörn! Perkins er sólíd, Posey er dúndur, Brown var stóísk hetja, House var kröftugur, Cassell er góður gæi, Scalabrine lookar vel í suiti, Big Baby átti magnaðar mínútur í kvöld, Tony Allen gerði engin mistök sem ég tók eftir og spilaði vel, og Leon Powe er nú þegar ódauðlegur eftir leik 2.
Það er skemmst frá því að segja að þetta hefur verið ánægjulegasta tímabil minnar körfuboltaævi og þessi endasprettur var dýrðlegur. Þegar ég horfði á 5. leikinn, sem ég vissi að þeir gætu tapað, þá var ég samt ekkert stressaður. Spáandi í því komst ég að þeirri niðurstöðu að ástæðan væri helst sú að Boston væri besta lið deildarinnar og að ég vissi það, væri þal. ekki stressaður þar sem betra liðið vinnur alltaf í 7. leikja seríu. Maður fagnaði ekki of snemma, en það var mun meiri ró yfir manni núna heldur en í venjulegum deildarleikjum, t.d. það góða tímabil 2001-2. Þá hlustaði ég einmitt á útvarp og bloggaði um leið. Það er ótrúlega ánægjulegt að halda með góðu liði eftir mörg mögur ár. Það vantaði bara Kenny Anderson í liðið til að gera þetta fullkomið.
Þetta blogg byrjaði sem Boston Celtics blogg. Umsvif þess hafa ekki verið jafn mikil á síðustu árum en þau hafa alltaf verið einhver og misvinsæl. Það er rétt við þetta tilefni að þakka þeim sem keyrðu í gegnum NBA viðvaranirnar og lásu hugleiðingar mínar og upphrópanir um þetta heimsins besta körfuboltalið. Takk fyrir mig lesendur kærir.
Og takk fyrir mig Boston Celtics, sérstaklega nr. 34 grænn.
Við stefnum á nr. 18 næsta sumar.