Hversu oft gantaðist maður með að glaður yfir því að vera ríkisstarfsmaður þegar kreppan kæmi? Nú er maður hræddastur við, út frá persónulegum hagsmunum, að alþjóðagjaldeyrissjóðurinn veiti lán gegn massívri uppstokkun í ríkisfjármálum sem m.a. fælu í sér að allt framhaldsskólastigið yrði lagt niður.

Svo hafa peningar hugsanlega tapast en meiri áhyggjur hef ég af vinum og vandamönnum sem tengjast bönkunum nánari böndum.

Og man enginn annar eftir því þegar öll þenslan var okkur neytendunum að kenna? Þægilegt fyrir seðlabankastjóra að geta skipt svona um skoðun.